JERASH de oude stad met duizend zuilen

Ontbijt naar binnen gespeeld en gps (pff) op 2 smartphones ingesteld, er moest er zo maar eens enen uitvallen. Hotelbaas trachtte ons nog duidelijk te maken in welke richting te starten, tevergeefs. Klopte niet met richting bolleke. 2 werkmannen op straat, drukdoend over onze richtingsvraag, naar rechts, weer niks. Tot Rene eindelijk het bolleke wou volgen naar links en zie opeens zat er ook een sprekende madam in de gps en weg waren we, richting Jerash, 76 km. Spannend druk op de linkse”ring van Amman” , die gasten moeten zeker geen rij-examen afleggen, lijnen worden genegeerd, in rechts voorsteken zijn ze experten en tussen alles en iedereen tussenwringen ook. Mijn pasops, stoooop, ene van rechts, diene stopt en verder niet uitgesproken ingehouden paniekuitroepen konden Rene niet van de wijs brengen. We haalde Jerash veilig en wel.

De site uit de oudheid is een pareltje. Gieken, Romeinen, Byzantijnen en tenslotte barbaarse vandalen en aardbevingen maakten wat we nog te zien kregen van grote roem en glorieperioden, vooral zuilen!

Romeinen drukte over een groot imperium hun stempel, hier dus ook. De trotse poort van keizer Trajanus is de ingang.  De hippodroom: gezeten op de stenen bankrijen zie je in je verbeelding Ben Hur met zijn kar voorbijrossen, de machtige Zeustempel hoog op de top, de 2 goed bewaarde theaters met akoestische perfectie, de eens majestueuze gigantisch grote Arthemistempel in al zijn glorie ooit het grootste heligdomcomplex van de stad. De Byzantijnen hebben dan maar wat kerken gebouwd met de romeinen hun stenen, schiet niet veel meer van over. Voor het gewone volk : de resten van een marktplaats, een grote met veel frul versierde fontein, grondvesten van de winkeltjes..  Een in marmer geplaveide brede hoofd straat ( opgepast, met echte riolering!) loopt over gans de lengte van de stad , de Meir van Jerash, langs beide zijden zuilen. Wat ik het mooiste vond is het immense ovale plein, afgeboord met Ionische zuilen, het kruispunt van de oude stad.

Na al dat ruïne gekleffer bracht een hongertje ons weer in de realiteit. Een hapje van het plaatselijke buffet en we konden verder. Terug door de rusch van Amman, een kolfje naar de hand van Rene en voor we t wisten weer in Madaba.

 Even opfrissen in hotel en op ‘t gemakske het stadje in. De mijnheer van Yanola herkende ons direct, een ijskoud Pertrake werd zo geserveerd en wat op het bord lag was ook naar onze meug.